Στα μεγάλα βάθη των ωκεανών, το νερό μπορεί να θερμανθεί σε θερμοκρασίες πολύ πάνω από το σημείο βρασμού του στην επιφάνεια, χωρίς να μετατραπεί σε ατμό, λόγω της εξαιρετικά υψηλής πίεσης. Αυτό παρατηρείται ιδιαίτερα στις περιοχές των υδροθερμικών αναβλύσεων, όπου το νερό θερμαίνεται από το μάγμα κάτω από τον ωκεάνιο φλοιό και εκτοξεύεται πίσω στον ωκεανό μέσω ρωγμών. Παρά το γεγονός ότι η θερμοκρασία του νερού μπορεί να φτάσει ή και να ξεπεράσει τους 400°C, η υψηλή πίεση στα βάθη αυτά εμποδίζει το νερό από το να βράσει.
Οι υδροθερμικές αναβλύσεις, γνωστές και ως “μαύροι καπνιστές”, είναι ρήγματα στον πυθμένα της θάλασσας από τα οποία εκλύεται γεωθερμικά θερμαινόμενο νερό.
Αυτές οι αναβλύσεις βρίσκονται συνήθως κοντά σε ηφαιστειακά ενεργές περιοχές, όπως οι μεσοωκεάνιες ράχες, όπου οι τεκτονικές πλάκες αποκλίνουν και δημιουργούν νέα ωκεάνια κρούστα.
Το νερό που κυκλοφορεί βαθιά στον ωκεάνιο φλοιό θερμαίνεται από το υποκείμενο μάγμα και, καθώς η πίεση αυξάνεται και το νερό θερμαίνεται, αρχίζει να διαλύει μέταλλα από τα περιβάλλοντα πετρώματα. Το θερμό, πλούσιο σε μέταλλα νερό στη συνέχεια εξέρχεται από τον ωκεάνιο φλοιό και αναμιγνύεται με το ψυχρότερο θαλασσινό νερό, δημιουργώντας χαρακτηριστικές καπνοδόχους από κατακρημνισμένα μέταλλα.
Αυτές οι περιοχές φιλοξενούν μοναδικές οικολογικές κοινότητες που βασίζονται σε χημειοσυνθετικούς μικροοργανισμούς. Αυτοί οι μικροοργανισμοί χρησιμοποιούν τις χημικές ουσίες που διαλύονται στο θερμό νερό των αναβλύσεων για να παράγουν ενέργεια, υποστηρίζοντας έτσι μια ποικιλία ζωής σε περιβάλλοντα που διαφορετικά θα θεωρούνταν αφιλόξενα.
Οι υδροθερμικές αναβλύσεις στα μεγάλα βάθη των ωκεανών εκλύουν νερό με θερμοκρασίες που μπορεί να ξεπεράσουν τους 400°C. Ωστόσο, αυτές οι αναβλύσεις είναι τοπικά φαινόμενα και η θερμότητα που απελευθερώνουν διαχέεται και εξισορροπείται γρήγορα από το περιβάλλον ψυχρό θαλασσινό νερό.
Επιπλέον, η συνολική θερμική ενέργεια που προσδίδουν οι υδροθερμικές αναβλύσεις στους ωκεανούς είναι πολύ μικρή σε σύγκριση με την ενέργεια που λαμβάνουν οι ωκεανοί από την ηλιακή ακτινοβολία.
Συνεπώς, οι υδροθερμικές αναβλύσεις δεν έχουν σημαντική επίδραση στη θερμοκρασία των επιφανειακών υδάτων των ωκεανών.
Θέτοντας το κύριο ερώτημα για το ποιά είναι η κύρια αιτία της θέρμανσης των ωκεανών , η απάντηση είναι η είναι η κλιματική αλλαγή. Οι ωκεανοί απορροφούν πάνω από το 90% της υπερβολικής θερμότητας που παράγεται από την υπερθέρμανση του πλανήτη, γεγονός που οδηγεί σε αύξηση της θερμοκρασίας τους. Αυτή η θέρμανση των ωκεανών έχει σημαντικές επιπτώσεις, όπως η άνοδος της στάθμης της θάλασσας λόγω της θερμικής διαστολής του νερού και του λιωσίματος των πάγων, η αύξηση της έντασης και της συχνότητας ακραίων καιρικών φαινομένων, καθώς και η λεύκανση των κοραλλιών, η οποία επηρεάζει αρνητικά τη θαλάσσια βιοποικιλότητα.
Please accept YouTube cookies to play this video. By accepting you will be accessing content from YouTube, a service provided by an external third party.
If you accept this notice, your choice will be saved and the page will refresh.
Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι οι υδροθερμικοί αεραγωγοί στα βαθιά νερά δεν είναι μοναδικοί στη Γη. Ο καθηγητής Nick Lane δήλωσε: «Οι αποστολές στο διάστημα έχουν βρει στοιχεία ότι τα παγωμένα φεγγάρια του Δία και του Κρόνου θα μπορούσαν επίσης να έχουν ομοίως αλκαλικές υδροθερμικές οπές στις θάλασσες τους. Ενώ δεν έχουμε δει καμία απόδειξη ζωής σε αυτά τα φεγγάρια, αν θέλουμε να βρούμε ζωή σε άλλους πλανήτες ή σε φεγγάρια, μελέτες όπως οι δικές μας μπορούν να μας βοηθήσουν να αποφασίσουμε πού μπορούμε να κοιτάξουμε”.