Οι κακοκαιρίες στην Αττική στο πέρασμα του χρόνου

Οι κακοκαιρίες στην Αττική δεν υπήρξαν ποτέ φαινόμενα που κρίνονταν αποκλειστικά από τον συνολικό ημερήσιο υετό σε έναν κεντρικό μετεωρολογικό σταθμό. Αντίθετα, ιστορικά –και μέχρι σήμερα– τα προβλήματα στο Λεκανοπέδιο προκύπτουν από τη χωρική ανισοκατανομή της βροχής, τη σύντομη χρονική ένταση των φαινομένων και τη μορφολογία και δόμηση της περιοχής. Πρόκειται για μια μητρόπολη εγκλωβισμένη ανάμεσα σε ορεινούς όγκους και θάλασσα, με δεκάδες μικρά και μεσαία ρέματα, πολλά εκ των οποίων έχουν περιοριστεί, καλυφθεί ή αλλοιωθεί. Ακόμη και επεισόδια με 30–50 χιλιοστά βροχής μέσα σε λίγες ώρες έχουν αποδειχθεί επαρκή για να προκαλέσουν πλημμυρικά φαινόμενα, ιδίως στα δυτικά, νότια και κεντρικά τμήματα της Αττικής. Η εμπειρία έχει δείξει ότι η Αθήνα δεν χρειάζεται «εκατοστάρια» σε ημερήσια βάση για να δοκιμαστεί. Αυτό που έχει σημασία είναι πού, πότε και με ποια ένταση πέφτει η βροχή. Ένα ισχυρό καταιγιδοφόρο κύτταρο, στάσιμο ή αργά κινούμενο, μπορεί να επιβαρύνει μια λεκάνη απορροής μέσα σε μία μόνο ώρα, με αποτελέσματα δυσανάλογα του συνολικού ημερήσιου ύψους.

ΟΤΑΝ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ …
✅Στις 21 Νοεμβρίου 1993, μια ισχυρή νεροποντή μεγάλης διάρκειας (περίπου 5–7 ώρες) έπληξε τα νότια προάστια της Αθήνας — ειδικά Βάρη, Βούλα και Γλυφάδα. Σε αυτό το διάστημα καταγράφηκε έντονη βροχόπτωση με συνολικά περίπου 64 χιλιοστά νερού… pic.twitter.com/Kk0LgRkkuJ

— Theodoros Kolydas (@KolydasT) January 22, 2026

Τα τελευταία χρόνια υπάρχουν πλέον και τεκμηριωμένα παραδείγματα ημερήσιου υετού άνω των 100 χιλιοστών σε επιμέρους περιοχές της Αττικής, γεγονός που καταρρίπτει τον μύθο ότι τέτοια μεγέθη «δεν συμβαίνουν στην Αθήνα». Σε κακοκαιρίες όπως ο «Μπάλλος» το 2021, αλλά και σε πιο πρόσφατα επεισόδια, σταθμοί του δικτύου ΕΜΥ και ΕΑΑ/meteo  κατέγραψαν εξαιρετικά υψηλά ημερήσια ύψη, όχι ομοιόμορφα σε όλο το Λεκανοπέδιο, αλλά τοπικά, σε γειτονιές και δήμους με διαφορετικά χαρακτηριστικά απορροής. Το αποτέλεσμα ήταν και πάλι το ίδιο: πλημμυρισμένοι δρόμοι, υπόγεια, διακοπές κυκλοφορίας και επιχειρησιακή πίεση στις αρχές.

 Τα μεγαλύτερα ημερήσια ύψη βροχής (σε χιλιοστά) στην Αττική από το 1899 (πηγή: ΕΑΑ, ΕΜΥ) 

Τα ακραία ημερήσια ύψη (>150 mm) εμφανίζονται σε όλες τις εποχές και σε όλη τη διάρκεια των τελευταίων 125 ετών. Δεν υπάρχει «νέα κανονικότητα» μόνο μετά το 2000· αντίθετα, οι μεγαλύτερες τιμές καταγράφονται ήδη από τον Μεσοπόλεμο και τη δεκαετία του ’50. Τα επεισόδια είναι αυστηρά τοπικά: Πεντέλη, Κηφισιά, Τατόι, Άνω Λιόσια, Πατήσια – δηλαδή διαφορετικές λεκάνες απορροής με εντελώς διαφορετικές επιπτώσεις. Η Αθήνα και το Λεκανοπέδιο είχαν πάντα “ικανότητα” για 100άρια και 150άρια, απλώς σήμερα αυτά συμβαίνουν σε πολύ πιο επιβαρυμένο αστικό περιβάλλον.

Το κρίσιμο συμπέρασμα είναι ότι η Αττική ήταν πάντοτε ευάλωτη στις τοπικές κακοκαιρίες, ανεξάρτητα από το αν αυτές καταγράφονταν ως «ακραίες» σε πανελλαδικό επίπεδο. Η σύγκριση με παλαιότερες δεκαετίες δείχνει πως τα προβλήματα δεν είναι νέο φαινόμενο· αυτό που αλλάζει είναι η ένταση της αστικοποίησης, η μείωση των φυσικών διεξόδων του νερού και η αυξανόμενη ανάγκη για ακριβή, τοπικά στοχευμένη πρόγνωση και έγκαιρη προειδοποίηση.

Με άλλα λόγια, στην Αττική ο κίνδυνος δεν κρύβεται μόνο στα μεγάλα νούμερα των χαρτών υετού, αλλά στις μικρές κλίμακες: σε ένα ρέμα, σε μια γειτονιά, σε μία ώρα έντονης βροχής. Και αυτό είναι κάτι που η μετεωρολογική εμπειρία δεκαετιών έχει αποδείξει επανειλημμένα.

ΑΞΙΟΠΙΣΤΕΣ ΠΡΟΓΝΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΕΤΡΗΣΕΙΣ , ΑΛΛΑ ΠΩΣ;

Η αξιόπιστη πρόγνωση –ιδίως σε επεισόδια έντονων και τοπικών φαινομένων όπως αυτά που χαρακτηρίζουν την Αττική– προϋποθέτει πλήρη και συστηματική αφομοίωση δεδομένων, όχι μόνο επιφανείας αλλά και της ανώτερης ατμόσφαιρας. Χωρίς τακτικές ραδιοβολήσεις, πυκνές παρατηρήσεις ανέμου, θερμοκρασίας και υγρασίας στο κατακόρυφο προφίλ, κάθε προγνωστικό μοντέλο λειτουργεί με σοβαρά κενά και αναγκαστικές παραδοχές. Σε αυτό το πλαίσιο, η ανάγκη για τη δημιουργία ενός εθνικού προγνωστικού μοντέλου, μέσα από θεσμική συνεργασία της ΕΜΥ και του meteo / ΕΑΑ, δεν είναι πολυτέλεια αλλά επιχειρησιακή αναγκαιότητα.

Αντί όμως να κινούμαστε προς τη συνένωση δυνάμεων, ο χώρος της μετεωρολογίας τα τελευταία χρόνια εμφανίζει έντονη πολυδιάσπαση, με κάθε φορέα να ακολουθεί τον δικό του δρόμο, συχνά με επικάλυψη ρόλων και χωρίς κοινό στρατηγικό σχεδιασμό. Η κατάσταση αυτή αποδυναμώνει συνολικά την πρόγνωση και τη δημόσια ενημέρωση, την ώρα που τα φαινόμενα απαιτούν περισσότερη επιστημονική συνοχή . Παράλληλα, η ΕΜΥ, αντί να ενισχύεται θεσμικά και επιχειρησιακά, φαίνεται να συρρικνώνεται σε επίπεδο ανθρώπινου δυναμικού, με σταδιακή αποδυνάμωση της εμπειρίας και της συνέχειας που μόνο ένα ισχυρό εθνικό πλαίσιο μπορεί να διασφαλίσει. Γεγονός είναι ότι τα στοιχεία των ακραίων ημερήσιων υψών βροχής στην Αττική δεν αφήνουν περιθώρια για απλουστεύσεις.

Για να επενέλθουμε στο αρχικό μας θέμα οι καταγραφές δείχνουν ότι επεισόδια με πάνω από 100, 150 ή ακόμη και σχεδόν 200 χιλιοστά βροχής δεν αποτελούν σύγχρονη «εφεύρεση» του καιρού, αλλά επαναλαμβανόμενα γεγονότα σε βάθος περισσότερου από ενός αιώνα. Από το κέντρο της Αθήνας και τον Πειραιά έως την Πεντέλη, την Κηφισιά και τα δυτικά προάστια, η Αττική έχει δοκιμαστεί πολλές φορές από εξαιρετικά έντονες βροχοπτώσεις, συχνά με καθαρά τοπικό χαρακτήρα. Αυτό που διαφοροποιεί το σήμερα από το χθες δεν είναι τόσο το ίδιο το ύψος της βροχής, όσο η αυξημένη τρωτότητα του χώρου. Η εκτεταμένη αστικοποίηση, η κάλυψη ρεμάτων, η σφράγιση των επιφανειών και η πίεση στις φυσικές λεκάνες απορροής μετατρέπουν ακόμη και γνώριμα μετεωρολογικά μεγέθη σε σοβαρό κίνδυνο. Έτσι, επεισόδια που στο παρελθόν εκτονώνονταν κυρίως στο φυσικό περιβάλλον, σήμερα αφήνουν έντονο αποτύπωμα στην καθημερινότητα, στις υποδομές και στην οικονομική δραστηριότητα. Η ιστορική καταγραφή των υψηλών τιμών υετού λειτουργεί, τελικά, ως υπενθύμιση ότι ο καιρός στην Αττική ήταν πάντοτε ικανός για ακραίες εκδηλώσεις. Το ζητούμενο δεν είναι να εντυπωσιαζόμαστε από τα νούμερα, αλλά να τα κατανοούμε στο σωστό τους πλαίσιο και να σχεδιάζουμε με βάση αυτά. Γιατί τα δεδομένα δείχνουν ότι τα έντονα επεισόδια θα συνεχίσουν να εμφανίζονται· το αν θα μεταφραστούν σε καταστροφές ή σε διαχειρίσιμα γεγονότα εξαρτάται πλέον λιγότερο από τη βροχή και περισσότερο από τις επιλογές μας.

Θεόδωρος Ν. Κολυδάς
Διευθυντής Τομέα Υδρομετεωρολογίας και Φυσικών Καταστροφών εργαστηρίου Assist Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης – Mετεωρολόγος Star Channel – Πρώην Διευθυντής Εθνικού Μετεωρολογικού Κέντρου ΕΜΥ – Μέλος της Επιστημονικής Επιτροπής της Έδρας UNESCO Con-E-Ect

ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑTIKH ANAΦΟΡΑ-

Ο ΠΛΗΜΜΥΡΙΚΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΜΕΧΡΙ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ ( ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΡΘΡΟΥ ΑΠΟ 2/11/2025)

“Ο πλημμυρικός κίνδυνος στην Αθήνα είναι υπαρκτός, αν έχουμε ανάλογη βροχόπτωση  με αυτήν του 1977 . Δεν είναι απαραίτητο να είναι της τάξης των βροχοπτώσεων στη Valencia ή παρόμοια με εκείνη που έπληξε το 2023 τον Θεσσαλικό Κάμπο. Σήμερα ξέρουμε ότι σε μια τέτοια, πλημμύρα θα έχουμε μια τεράστια καταστροφή κυρίως στον Νότο της Αθήνας”. Αυτό μας λένε οι χάρτες Επικινδυνότητας σύμφωνα με το νέο Σχέδιο από το ΥΠΕΝ όπου υπάρχει η αναθεώρηση σχεδίου κινδύνων πλημμύρας των λεκανών απορροής του υδατικού διαμερίσματος της Αττικής  στο ΠΡΟΣΧΕΔΙΟ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΚΙΝΔΥΝΩΝ ΠΛΗΜΜΥΡΑΣ που κατατέθηκε στις 17-6-2024  Με την θερμή παράκληση να ληφθεί υπόψιν από την Ελληνική Πολιτεία   

ΤΟ ΑΡΘΡΟ : https://kolydas.eu/2025/11/01/01112025-3/