Υπάρχουν καταιγίδες που τις ξεχνάς και άλλες που μένουν χαραγμένες όχι στους χάρτες, αλλά μέσα σου. Όχι γιατί ήταν πιο δυνατές ή πιο θεαματικές, αλλά γιατί συνέπεσαν με στιγμές της ζωής σου, με πρόσωπα και ιστορίες που πορεύτηκαν δίπλα σου για δεκαετίες. Στη Μετεωρολογία –όπως και στη ζωή– ό,τι πραγματικά αξίζει δεν είναι οι αριθμοί, τα διαγράμματα και τα βαρομετρικά συστήματα. Είναι οι άνθρωποι που συναντάς, οι βάρδιες που μοιράζεσαι, τα αστεία μέσα στη νύχτα, ο καφές που κρύωνε πάνω στο τραπέζι του Εθνικού Μετεωρολογικού Κέντρου, οι «μάχες» με τις αστάθειες, οι πρώτες ραδιοβολίσεις, τα ξενύχτια πριν τις εξετάσεις, τα άγχη και οι χαρές που γράφουν τη δική τους ιστορία.
Και κάποιες φορές, σαν παιχνίδι της μοίρας, η ατμόσφαιρα αποφασίζει να αφήσει το σημάδι της πάνω σε μια προσωπική στιγμή – όπως εκείνη τη μακρινή , φορτωμένη από σύννεφα και νοτιάδες 29η Ιανουαρίου 1994 όπου ο συνάδελφος έκανε τον γάμο του .
Το χαμηλό τότε το βαφτίσαμε «χαμηλό του Χαριτάκη», όχι γιατί ήταν το πρώτο ή το ισχυρότερο, αλλά γιατί συνέδεσε τη δουλειά μας με τον άνθρωπο. Το βαθύ βαρομετρικό χαμηλό μας επηρέασε ανήμερα του γάμου του αγαπητού συναδέλφου στις 29 Ιανουαρίου του 1994 . Τότε δεν υπήρχε η σημερινή “μόδα” ονομασίας των χαμηλών και η ονομασία αναφερόταν μόνο στις μεταξύ μας συζητήσεις .
Η Μετεωρολογία στην ΕΜΥ είναι μια μεγάλη οικογένεια που μέσα από τα χρόνια έμαθε να μετρά τον χρόνο όχι με ρολόγια, αλλά με φαινόμενα, με βάρδιες, με γέλια, με απουσίες και παρουσίες.
Στις 11 Οκτωβρίου του 2019 ο Γώργος Χαριτάκης αποχώρησε λόγω συνταξιοδότησης απο την ΕΜΥ μετά από 33 και πλέον χρόνια υπηρεσίας. Με τον Γώργο μπήκαμε μαζί στην Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία τον Απρίλιο του 1986 και φυσικά μέσα στα χρόνια που πέρασαν είχαμε μια ζωή με κοινές αναμνήσεις και βιώματα. Ο Γιώργος σχεδόν μέχρι την συνταξιοδότησή του εξακολουθούσε να δουλεύει στις δύσκολες 24ωρες βάρδιες του Εθνικού Μετεωρολογικού Κέντρου.
ΤΟΤΕ….
ΣΤΗ ΜΕΤΕΩΡΟΛΟΓΙΚΗ ΣΧΟΛΗ : Όλη η σειρά με το πρόγραμμα των εξετάσεων στον πίνακα ….
“ΣΤΟN ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ ” επίσκεψη στο radiosonde για να δούμε πως δουλευουν οι παρατηρητές και οι άνθρωποι που εκτελούσαν τις ραδιοβολίσεις.
1986/87 στη Μετεωρολογική Σχολή της ΕΜΥ
Φωτογραφία από τον γάμο στις 29/1/1994- Οι ομπρέλες αποτελούν “πειστήρια” της κακοκαιρίας !
Στις 11 Οκτωβρίου 2019 η ΕΜΥ διοργάνωσε μια μικροεκδήλωση προς τιμή του Γιώργου αλλά και άλλων συναδέλφων που αποχώρησαν από την υπηρεσία .
Τότε σκέφτηκα να του κάνω ως “δώρο” την αναφορά για το βαρομετρικό χαμηλό που πάντα συζητάμε μεταξύ μας και το οποίο ανήμερα του γάμου του επηρέασε όλη την Ελλάδα.
H Χρυσούλα μου θύμησε την ημερομηνία, βρήκαμε τους χάρτες και φτιάξαμε αυτό το μικρό αφιέρωμα . Η κακοκαιρία τότε συνεχίστηκε και την επόμενη ημέρα και αυτό φαίνεται στη δορυφορική φωτογραφία που ακολουθεί καθώς και στην reanalysis του χάρτη 500hPa/Sfc. Θυμαμαι πάντως χαρακτηριστικά , ότι πολλοί δεν μπορέσαμε να παραβρεθούμε στην τελετή, λόγω της μεγάλης κακοκαιρίας. Το χαμηλό παρουσίασε ισχυρό ρυθμό βάθυνσης κάτω από την επίδραση της εισβολής ξηρού και ψυχρού αέρα στρατοσφαιρικής προέλευσης στην ανώτερη τροπόσφαιρα, την ίδια στιγμή όπου ο θερμός και υγρός αέρας στα κατώτερα στρώματα περιβάλλονταν από τον ψυχρό αέρα της καλοσχηματισμένης σύσφιξης, δημιουργώντας ευνοϊκό περιβάλλον για την έκλυση δυναμικής αστάθειας και ανάπτυξη ανοδικών κινήσεων. Στους ενδιάμεσους χάρτες μετρήσαμε κέντρο 988 hPa και το σύστημα αυτό όλοι ακόμη μέχρι τώρα το θυμόμαστε για την έντονη κακοκαιρία που προκάλεσε.
Όταν κοιτάζουμε πίσω, σε εκείνες τις δεκαετίες στη Μετεωρολογική Σχολή, στο Εθνικό Μετεωρολογικό Κέντρο, στις δορυφορικές φωτογραφίες, στις ραδιοβολίσεις, δεν θυμόμαστε μόνο τις προγνώσεις που πετύχαμε ή τα δελτία που γράψαμε. Θυμόμαστε και τους ανθρώπους. Τους δασκάλους, τους συμμαθητές, τις «παλιοσειρές», τους νεότερους που μπήκαν στη βάρδια με την ίδια αγωνία που είχαμε κι εμείς. Και πάνω από όλα, θυμόμαστε τη συντροφικότητα. Τη βαθιά, ήσυχη συντροφικότητα που γεννιέται όταν περνάς τη μισή σου ζωή με τους ίδιους ανθρώπους, σε βάρδιες που δεν τελειώνουν ποτέ, μπροστά σε χάρτες που αλλάζουν κάθε έξι ώρες, σε προβλέψεις που γράφονται μέσα στη νύχτα, σε χώρους που έμαθαν τα γέλια, τα άγχη και τα όνειρά μας. Κάποιοι έφυγαν νωρίς, άλλοι αργότερα, άλλοι συνεχίζουν ακόμα. Μα όλοι κουβαλούν το ίδιο κοινό φορτίο: μια ζωή ολόκληρη μέσα στα σύννεφα, στα ρεύματα, στους χάρτες και στις ανθρώπινες στιγμές.
Και αυτό το «χαμηλό του Χαριτάκη», που κάποτε το είπαμε χαριτολογώντας, σήμερα μοιάζει με σύμβολο όλων αυτών. Ένας μικρός μετεωρολογικός φάρος που μας θυμίζει ότι η επιστήμη δεν είναι μόνο προγνωστικά μοντέλα, αλλά και σχέσεις, φιλίες, ιστορίες που έγιναν μνήμη και μνήμες που έγιναν ζωή. Στον Γιώργο, και σε όλους όσους έφυγαν ή μένουν ακόμη, εύχομαι αυτό που ευχόμασταν πάντα μεταξύ μας: να μας συνοδεύουν μπουνάτσες, λιακάδες και καθαροί ουρανοί στο ταξίδι της ζωής. Γιατί, στο τέλος, αυτό που μένει δεν είναι η κακοκαιρία. Είναι η ζεστασιά των ανθρώπων που πορεύτηκαν δίπλα σου.
- Ο Γιώργος βιρτουόζος του μπαγλαμά, παραλαμβάνει ως δώρο ένα …βιολί , από τον πρόεδρο του Συλλόγου Μετεωρολόγων της ΕΜΥ.
- Θεόδωρος Ν. Κολυδάς