Ήρθαν και φέτος οι Απόκριες που γιορτάζονται με πολλές εκδηλώσεις σε κάθε γωνιά της Ελλάδος . Μαζί τους ήρθαν και οι αναμνήσεις από τα παιδικά μας χρόνια που τέτοιες γιορτινές ημέρες το μυαλό μας γυρίζει πολλές δεκαετίες πίσω και ξαναζεί τις μέρες που τότε δεν υπήρχαν τα “έτοιμα” και φτιάχναμε χαρταετούς και μάσκες με τα ίδια μας τα χέρια.Υπήρχε μια εποχή που οι Απόκριες δεν μετριούνταν σε θεματικά πάρτι και εντυπωσιακές στολές του εμπορίου, αλλά σε μυρωδιές από ξύλα που έκαιγαν στις αυλές, σε αυτοσχέδιες μάσκες από χαρτόνι και σε γέλια που αντηχούσαν στα σοκάκια μέχρι αργά το βράδυ. Οι Απόκριες κάποτε ήταν υπόθεση της γειτονιάς.
Στα χωριά, το Τριώδιο άνοιγε με καμπάνες και προσμονή. Οι γυναίκες ετοίμαζαν πίτες και τηγανίτες, τα καζάνια έβραζαν και οι άνδρες έστηναν το γλέντι στην πλατεία. Τα παιδιά μεταμφιέζονταν με ό,τι έβρισκαν: ένα παλιό σακάκι του παππού, ένα μαντίλι της γιαγιάς, λίγο κάρβουνο για μουστάκι. Δεν υπήρχε πολυτέλεια, υπήρχε όμως φαντασία. Οι “μουτζουρωμένοι”, οι “κουδουνάτοι”, οι παρέες με τα νταούλια και τα βιολιά γύριζαν από σπίτι σε σπίτι. Πειράγματα, σάτιρα, τραγούδια με υπονοούμενα – όλα επιτρέπονταν για λίγες μέρες. Η Αποκριά ήταν το κοινωνικά αποδεκτό ξέσπασμα, μια περίοδος όπου οι ρόλοι αντιστρέφονταν και η αυστηρότητα του χειμώνα έδινε τη θέση της στην ελευθερία. Στις πόλεις, οι μασκαράδες κατέβαιναν στην αγορά. Τα καφενεία γέμιζαν, οι ορχήστρες έπαιζαν καντάδες και τα χαρτοπόλεμα έπεφταν σαν πολύχρωμη βροχή. Η Τσικνοπέμπτη μύριζε κάρβουνο και ψητό κρέας, ενώ η Κυριακή της Αποκριάς κορυφωνόταν με παρελάσεις και αυτοσχέδια άρματα.
Δεν υπήρχαν κοινωνικά δίκτυα για να απαθανατίσουν τη στιγμή. Υπήρχε όμως η μνήμη. Και η μνήμη κρατά πιο ζωντανά τα πράγματα από κάθε φωτογραφία.
Οι Απόκριες κάποτε ήταν γιορτή συμμετοχής, όχι θέαμα. Ήταν γέλιο χωρίς φίλτρα, μουσική χωρίς μικρόφωνα, σάτιρα χωρίς φόβο. Ήταν μια μικρή ανάσα πριν τη Σαρακοστή, μια τελετουργική μετάβαση από τη φασαρία στη νηστεία, από την υπερβολή στην περισυλλογή. Και ίσως αυτό να μας λείπει σήμερα: η απλότητα. Η χαρά που δεν χρειαζόταν σκηνικό. Η μεταμφίεση που δεν έκρυβε μόνο το πρόσωπο, αλλά αποκάλυπτε την ψυχή. Να πάμε παρακάτω ακόμη πιο πίσω και ας ικάνουμε ένα ταξίδι στο χρόνο σε όλη την Ελλάδα, με το παρακάτω βίντεο. Χρόνια σας πολλά
Please accept YouTube cookies to play this video. By accepting you will be accessing content from YouTube, a service provided by an external third party.
If you accept this notice, your choice will be saved and the page will refresh.
Θεόδωρος Ν. Κολυδάς
Διευθυντής Τομέα Υδρομετεωρολογίας και Φυσικών Καταστροφών εργαστηρίου Assist Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης – Mετεωρολόγος Star Channel – Πρώην Διευθυντής Εθνικού Μετεωρολογικού Κέντρου ΕΜΥ – Μέλος της Επιστημονικής Επιτροπής της Έδρας UNESCO Con-E-Ect