Στην ελληνική μυθολογία ο Καιρός ήταν θεότητα που προσωποποιούσε την ευνοϊκή χρονική στιγμή. Γραπτή μαρτυρία για την ύπαρξη του εμφανίζεται για πρώτη φορά τον 5ο αιώνα π.Χ. Προς τιμή του Καιρού συνέθεσε ποίημα ο Ίων ο Χίος, όπου τον αποκαλεί «τον νεότερο γιο του Δία», μάλλον μία ποιητική έκφραση και όχι μαρτυρία μιας παλαιότερης γενεαλογίας. Κατά μία άποψη ο ύμνος αυτός σχετίζεται με την έναρξη της λατρείας του Καιρού στην Ολυμπία. Και ο Μένανδρος ονόμαζε τον Καιρό θεό. Η αντίστοιχη ρωμαϊκή θεότητα ήταν ο Occasio ή Tempus.
ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΙΟΝΗ
Σχετικά με το χιόνι συναντάμε αρκετούς μύθους με πιο γνωστόν αυτόν όπου το χιόνι προσωποποιείται σε γυναικεία μορφή. Στα αρχαία ελληνικά, η Χιών ήταν η κόρη του ποτάμιου θεού Νείλου και της Ωκεανίδας Καλλιρρόης. Η Χιόνη τριγυρνούσε στους αγρούς και, κάποτε, κακοποιήθηκε από έναν γεωργό. Για το λόγο αυτό, η Χιόνη ζήτησε από τον θεό Δία να την μεταμορφώσει, σε νεφέλη χιονιού, η οποία, πέφτοντας, κατέστρεφε τα σπαρτά των γεωργών.Στην ελληνική μυθολογία υπάρχουν και άλλες αναφορές για την Χιόνη
✅Κατά πολλούς η Χιόνη ήταν Θυγατέρα του Βορέου και της Ωρειθυίας (της κόρης του βασιλιά των Αθηνών Ερεχθέως). Αδέλφια της Χιόνης ήταν ο Ζήτης, ο Κάλαϊς και η Κλεοπάτρα. Η Χιόνη αυτή γέννησε ένα παιδί θεού, τον Εύμολπο από το θεό Ποσειδώνα, και για να το κρύψει (από φόβο να μην το μάθει ο πατέρας της), το πέταξε στη θάλασσα. Παρόλα αυτά ο Ποσειδώνας έσωσε το παιδί και το μεγάλωσε.
✅Κατά άλλους ή Χιόνη ήταν κόρη του Αρκτούρου που την άρπαξε ο Βορέας, με τον οποίο απέκτησαν τρεις γιους, που έγιναν ιερείς του θεού Απόλλωνα στη χώρα των Υπερβορέων.
✅Τέλος στις «Μεταμορφώσεις» του Ρωμαίου ποιητή Οβιδίου (ΧΙ 339) η Χιόνη ήταν η πανέμορφη κόρη του Δαιδαλίωνα. Με δύο θεούς, το θεό Απόλλωνα και το θεό Ερμή, η Χιών κοιμήθηκε την ίδια νύχτα και έκαναν παιδιά μαζί της. Με τον Απόλλωνα γέννησε το Φιλάμμωνα, ο οποίος μετέπειτα έγινε βασιλιάς και μουσικός στη Φωκίδα και με τον Ερμή (κατά μία εκδοχή) τον Αυτόλυκο, ο οποίος είχε την ικανότητα να μεταμορφώνει ό,τι κλέβει.
Έχοντας κάνει δύο θεούς να την ερωτευτούν μέσα σε μία μέρα, η Χιόνη μην μπορώντας να κρύψει την υπερηφάνειά της, άρχισε να καυχιέται για την ομορφιά και τα γυναικεία της προσόντα, τολμώντας να πει ότι είναι ομορφότερη από τη θεά Άρτεμη. Ακούγοντάς το αυτό η θεά, έστειλε τα βέλη της να της πάρουν τη ζωή. Μετά τη θανάτωση της Χιόνης από τη θεά Άρτεμι, ο Δαιδαλίων μεταμορφώθηκε από τον Απόλλωνα σε γεράκι όταν έπεσε από απόκρημνη πλαγιά του Παρνασσού, προκειμένου να απαλλαγεί από τη θλίψη του για την απώλεια της κόρης του.
ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ
1. Yukionna – Το Ιαπωνέζικο Πνεύμα του Χιονιού : Στην Ιαπωνία λέγεται ότι όταν μια γυναίκα πεθαίνει από το κρύο μπορεί να γίνει yukionna, ένας τύπος οντότητας χιονιού με μαγικές δυνάμεις στο κρύο. Αλλά η δύναμη έχει το τίμημά της καθώς η yukionna είναι ένας τύπος δαίμονα. Αυτό σημαίνει ότι η γυναίκα γίνεται ένα είδος δαίμονα που θα κλέψει τις ψυχές εκείνων που μαγεύει. Στην Ιαπωνία, τα ρούχα φτιάχνονται για να κλείνουν από αριστερά προς δεξιά. Αυτό ισχύει τόσο για άνδρες όσο και για γυναίκες γιατί τα μόνα ρούχα που κλείνουν δεξιά προς αριστερά είναι αυτά που έχουν σχεδιαστεί για νεκρούς. Έτσι τα λευκά κιμονό που κλείνουν δεξιά πάνω από αριστερά προορίζονται για τους νεκρούς. Μια παλιά πεποίθηση δηλώνει ότι αν ένα ζωντανό άτομο φοράει ρούχα που κλείνουν δεξιά πάνω από τα αριστερά, τότε το άτομο θα προσελκύσει την ατυχία πάνω του. Μια yukionna αποτελεί μια ύπαρξη στενά συνδεδεμένη με το κρύο. Το yukionna εμφανίζεται πάντα τις νύχτες με χιόνι. 
Αυτή η οντότητα έχει μπλε χείλη, μαύρα και πολύ μακριά μαλλιά και χλωμό (μερικές φορές διαφανές) δέρμα. Παρά το γεγονός ότι είναι μια απάνθρωπη οντότητα, η yukionna μπορεί να είναι πολύ όμορφη. Κινείται επιπλέοντας πάνω από το χιόνι στο έδαφος και δεν αφήνει ίχνη. Ένα yukionna μπορεί επίσης να μετατοπιστεί σε ομίχλη ή χιόνι. Αυτή η υπερφυσική οντότητα εμφανίζεται ως μια αβοήθητη γυναίκα που πιάστηκε σε μια χιονοθύελλα, αλλά, αν κάποιος προσπαθήσει να τη βοηθήσει, χρησιμοποιεί την παγωμένη της αναπνοή για να σκοτώσει το άτομο. Η yukionna μπορεί επίσης να εμφανιστεί με ένα παιδί στην αγκαλιά της, αλλά αν κάποιος προσπαθήσει να κρατήσει αυτό το παιδί, το άτομο θα παγώσει επί τόπου. Όπως ένας βρικόλακας, η γιουκιώνα μπορεί να πάει σε ένα σπίτι. Τότε θα έρθει τη νύχτα και θα παγώσει τους ανθρώπους στον ύπνο τους μέχρι θανάτου.
2.Ο κόσμος του Jotunheim – Η Γη του Αιώνιου Ψύχους
Οι αρχαίοι Σκανδιναβοί πίστευαν στην ύπαρξη εννέα κόσμων που συνδέονται με τα κλαδιά του Yggdrasil (του Παγκόσμιου Δέντρου).
Λέγεται ότι στην αρχή υπήρχαν δύο κόσμοι. Αυτοί οι αρχικοί κόσμοι ήταν ο κόσμος της φωτιάς, Muspelheim, και ο κόσμος των εννέα παγωμένων ποταμών, του κρύου και του πάγου που ονομαζόταν Nifelheim. Το νερό και η φωτιά αυτών των δύο κόσμων συνδυάστηκαν, δημιουργώντας το περίπλοκο σύστημα των εννέα κόσμων. Το Jotunheim είναι ένας από αυτούς τους εννέα κόσμους. Είναι το σπίτι των γιγάντων γιγάντων των παγετώνων. Αυτοί οι γίγαντες αποτελούν συνεχή απειλή για τους θεούς του Άσγκαρντ και για τους ανθρώπους του Μίντγκαρντ. Είναι γνωστοί ως jotunn ή ως jotnar.
Ο ποταμός Ifingr χωρίζει το Asgard από το Jotunheim. Οι θεοί (γνωστοί ως Aesir) δεν επιτρέπουν στους γίγαντες του παγετού να εισέλθουν στον κόσμο τους. Κι αυτό γιατί υπήρξαν πολλές συγκρούσεις μεταξύ των δύο φυλών. Λέγεται επίσης ότι ο πρώτος γίγαντας του παγετού ήταν ο Υμίρ. Σχηματίστηκε από το αρχέγονο χάος γνωστό ως Ginnungagap. Λέγεται ότι ο Ymir σχηματίστηκε ακριβώς τη στιγμή που η παγωμένη ομίχλη του Nifelheim ήρθε σε επαφή με τις φλόγες του Muspelheim. Όσο για το Jotunheim, είναι ένας κόσμος με αιώνιο κρύο, πάγο και χιόνι. Εδώ ο πάγος δεν λιώνει ποτέ και το κρύο είναι ατελείωτο.
3.Η Aurora Borealis
Το βόρειο σέλας εκδηλώνεται στις περιοχές της Αρκτικής και της Ανταρκτικής. Αυτό το φαινόμενο προκύπτει από τη σύγκρουση μεταξύ των ατόμων της ατμόσφαιρας σε μεγάλα υψόμετρα και των ενεργειακά φορτισμένων σωματιδίων. Δημιουργεί χρωματιστά φυσικά φώτα στον ουρανό. Το βόρειο σέλας είναι πολύ όμορφο και πήρε το όνομά του από την Αυρόρα, η οποία ήταν η ρωμαϊκή θεά της αυγής, και από τον ελληνικό όρο «βορέας» που αναφερόταν στον βόρειο άνεμο. 
Κατά τη διάρκεια γεωμαγνητικών καταιγίδων, το βόρειο σέλας μπορεί επίσης να εκδηλωθεί σε περιοχές με χαμηλότερο γεωγραφικό πλάτος. Συνήθως, αυτό το φαινόμενο εμφανίζεται στους γεωγραφικούς πόλους μεταξύ 3 και 6 μοιρών γεωγραφικού πλάτους και στους γεωμαγνητικούς πόλους μεταξύ 10 και 20 μοιρών γεωγραφικού πλάτους.
Οι άνθρωποι εμπνέονται από αυτό το μοναδικό φαινόμενο από την αρχαιότητα και κατά τον Μεσαίωνα, οι Χριστιανοί πίστευαν ότι το βόρειο σέλας ήταν σημάδι από τον Θεό. Οι ιθαγενείς της Αμερικής τον θεωρούσαν χορό των πνευμάτων. Συνήθως, αυτό το φαινόμενο εμφανιζόταν γύρω στην ώρα της ισημερίας. Έτσι συνδέθηκε το βόρειο σέλας με το υπερφυσικό.
Μια άλλη πολύ ενδιαφέρουσα πεποίθηση που σχετίζεται με τα φώτα στον ουρανό προέρχεται από τους αρχαίους Σκανδιναβούς. Οι Βίκινγκς πίστευαν ότι το βόρειο σέλας ήταν ένας τρόπος για τους θεούς να δείξουν στους ανθρώπους τον δρόμο προς τη Βαλχάλα, τον Παλαιό Σκανδιναβικό Παράδεισο όπου οι εκλεκτοί ενώθηκαν με τον Όντιν (τον υπέρτατο θεό) στη μεγάλη γιορτή. Επομένως, αυτός ήταν ένας τρόπος για να αποδείξουν οι θεοί στους ανθρώπους ότι η ζωή δεν τελειώνει μετά το θάνατο. Αντίθετα, το βόρειο σέλας εμφανίστηκε ως σύμβολο μιας ένδοξης νέας αρχής.
4.YETI – Ο αποτρόπαιος χιονάνθρωπος
Το Yeti, γνωστό και ως ο αποτρόπαιος χιονάνθρωπος, είναι ένα ον που συνδέεται με το αιώνιο κρύο και το χιόνι των βουνών των Ιμαλαΐων. 
Αυτό το ον λέγεται ότι κατοικεί στην ορεινή περιοχή που εκτείνεται από το Νεπάλ μέχρι το Θιβέτ. Οι ντόπιοι έχουν συμπεριλάβει το yeti στη μυθολογία και τη λαογραφία της περιοχής. Σε αυτό το πλαίσιο, το ον είναι επίσης γνωστό ως Meh-Teh. Το yeti έγινε γνωστό στους Δυτικούς γύρω στον 19ο αιώνα και έκτοτε έχει γοητεύσει τους ανθρώπους που ενδιαφέρονται για την κρυπτοζωολογία.
Στην αρχή, οι Θιβετιανοί Λίπτσα συνήθιζαν να λατρεύουν μια θεότητα του κυνηγιού που λέγεται ότι εμφανιζόταν ως πλάσμα του χιονιού. Και στη θρησκεία των Μπον της περιοχής, οι άνθρωποι συνήθιζαν να πίστευαν ότι το αίμα του άγριου ανθρώπου «θεού» ήταν απαραίτητο για πολλές μαγικές τελετουργίες. Αυτός ο άγριος άνδρας λέγεται ότι ήταν ένα ανθρωποειδές πλάσμα που μοιάζει με μεγάλο πίθηκο. Άλλες περιγραφές αναφέρουν ότι το yeti έχει ολόκληρο το σώμα του καλυμμένο με μακριά σκούρα μαλλιά. Η ύπαρξη του Yeti δεν έχει επιβεβαιωθεί επιστημονικά, ωστόσο έχουν υπάρξει αμέτρητοι αυτόπτες μάρτυρες που αναφέρουν ότι είδαν αυτό το ον ή που βρήκαν τα ίχνη του στο χιόνι. Οι ντόπιοι των Ιμαλαΐων συνεχίζουν να πιστεύουν ότι αυτά τα όντα ζουν στις παγωμένες σπηλιές της περιοχής και ότι τα βουνά είναι το έδαφός τους.
5.Oι τελετουργίες των χειμερινών θυσιών
Στην ελληνική, γερμανική και κελτική παράδοση, υπήρχε μια σειρά από τελετουργίες μύησης μέσω των οποίων οι νέοι έπρεπε να αποδείξουν ότι ήταν έτοιμοι να ξεκινήσουν την ενήλικη ζωή τους.. Έπρεπε να σχηματίσουν ομάδες πολεμιστών και οι φυλές ζούσαν σαν λύκοι σε αγέλη. Γι’ αυτό, για να μπουν στην ενηλικίωση, συνήθιζαν να θυσιάζουν σκύλους κατά τις χειμερινές τελετουργίες. Μετά από αυτό, κάθε άτομο έπρεπε να φοράει το δέρμα του ζώου που σκότωσε για έξι χρόνια. Μετά το πέρα
ς αυτής της χρονικής περιόδου, έπρεπε να κάψουν το δέρμα, σηματοδοτώντας συμβολικά την επιστροφή τους στην κοινωνία. Οι νέοι γίνονταν πολεμιστές κατά τη διάρκεια του χειμερινού τελετουργικού που συνεπαγόταν τη θυσία ζώων. Καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, οι αγελάδες συνήθως θυσιάζονταν. Ωστόσο, το χειμώνα, οι άνθρωποι συνήθιζαν να θυσιάζουν σκυλιά.
Η απόδειξη αυτών των χειμερινών τελετουργιών μύησης στηρίζεται στην τοποθεσία Krasnosamarskoe του πολιτισμού του τάφου Ξύλινου. Εδώ έχει ανακαλυφθεί από τους αρχαιολόγους μεγάλος αριθμός οστών και υπολειμμάτων σκύλων που θυσιάστηκαν. Μόλις έγιναν πολεμιστές, οι νέοι της κοινότητας κυνηγούσαν άλλες κοινότητες. Έτσι επέκτειναν τη δική τους επικράτεια και αύξησαν τον πλούτο της κοινότητάς τους. Ο μαγικός αριθμός τέτοιων κοινοτήτων ήταν οκτώ.
Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους, αυτές οι κοινότητες πολεμιστών μπορεί να ήταν οργανωμένες σε ομάδες των οκτώ και κάθε άτομο συνήθιζε να θυσιάζει οκτώ ζώα. Μετά τη θυσία, πιστεύεται ότι οι νέοι ανέλαβαν μέρος της δύναμης και των ικανοτήτων των ζώων που θυσιάστηκαν. Έτσι το κάθε άτομο έγινε πολεμιστής, ενήλικας και αρπακτικό.
6.ο Jia Deng- Ένας Κινέζος Άγιος Βασίλης
Η δυτική εικόνα του Άγιου Βασίλη δεν είναι η μόνη. Υπάρχει επίσης ένας Κινέζος αντίστοιχος με τον γέρο ντυμένο στα κόκκινα που ταξιδεύει με ένα έλκηθρο με τάρανδους και φέρνει δώρα. Σύμφωνα με το μύθο, στο Kanasi, στο Xinjiang, ζούσε ένας πολύ γενναίος κυνηγός που ονομαζόταν Jia Deng. Ως βοηθός είχε έναν κατοικίδιο λύκο που ήταν και σύντροφός του στο κυνήγι.
Ο Jia Deng ήταν καλός κυνηγός, αλλά ήταν επίσης καλός στο να καλύπτει τα ίχνη του. Με αυτόν τον τρόπο δεν μπορούσε να τον ακολουθήσουν. Ο άντρας είχε και καλή καρδιά. Το βράδυ, γυρνούσε στα σπίτια των φτωχών, αφήνοντας κάτι από αυτά που είχε κυνηγήσει ως τροφή για αυτούς. Την επόμενη μέρα, όταν έβρισκαν το φαγητό στο κατώφλι τους, ο κόσμος χαιρόταν πολύ. Ωστόσο, οι άνθρωποι ήθελαν να μάθουν ποιος ήταν πραγματικά ο μυστηριώδης καλόκαρδος άνδρας, ώστε να μπορέσουν να τον ευχαριστήσουν. Για πολλά χρόνια, η ταυτότητα αυτού του άνδρα παρέμενε τυλιγμένη στο μυστήριο.
Τελικά, μια μέρα δεν βρέθηκε άλλο φαγητό μπροστά στα σπίτια των φτωχών. Έπειτα από έξι μέρες αναμονής οι άνθρωποι οργάνωσαν ομάδα αναζήτησης για να βρουν τον ευγενικό άγνωστο. Έψαχναν έναν ολόκληρο μήνα μέχρι που άκουσαν για έναν γέρο με μακριά άσπρα γένια που είχε πεθάνει σε μια σπηλιά. Όταν έφτασαν στη σπηλιά, οι άνθρωποι βρήκαν τον άνδρα νεκρό, αλλά βρήκαν και τα κυνηγετικά εργαλεία και τα όπλα του. Έτσι κατάλαβαν ότι ήταν ο γενναιόδωρος και μυστηριώδης καλόκαρδος ξένος. Ο άνδρας κηδεύτηκε στο χωριό και τιμήθηκε η μνήμη και η ευγένειά του. Ακριβώς όπως ο Άγιος Βασίλης, ο Jia Deng έχει γίνει σύμβολο καλοσύνης και γενναιοδωρίας.
7. Ο θρύλος της Περσεφόνης Το χειμώνα τα δέντρα χάνουν τα φύλλα τους και φαίνονται άψυχα. Βλέποντας αυτόν τον «θάνατο» της φύσης, ο άνθρωπος έχει συνδέσει τον χειμώνα με ένα είδος θανάτου που στη συνέχεια επιτρέπει στη φύση να αναγεννηθεί και να αναγεννηθεί ακόμα πιο όμορφα από πριν. Στην ελληνική παράδοση, αυτή η πεποίθηση απεικονίζεται από τον θρύλο της Περσεφόνης. Ήταν θεά της φύσης που συνδέθηκε με τη δύναμη της βλάστησης να αναπτύσσεται την άνοιξη, να κάνει λουλούδια το καλοκαίρι και να δίνει καρπούς το φθινόπωρο. Η Δήμητρα ήταν η μητέρα αυτής της θεάς. Ποτέ δεν ήθελε η κόρη της να φύγει από το πλευρό της και έτσι δεν την άφησε ποτέ από τα μάτια της.
Μια μέρα, ο Άδης είδε την όμορφη Περσεφόνη και την ερωτεύτηκε παράφορα. Κατέληξε να την απαγάγει και να την πάει στον υπόγειο κόσμο του. Σε απόγνωση η Δήμητρα άρχισε να ψάχνει την κόρη της. Κατά τη διάρκεια αυτής της χρονικής περιόδου, δεν άφησε τη βλάστηση να ανθίσει. Τελικά, ο Ήλιος (ο Ήλιος που βλέπει τα πάντα) ανακάλυψε τι είχε συμβεί και είπε στη Δήμητρα για την απαγωγή της κόρης της.
Έτσι αναγκάστηκε να παρέμβει ο Δίας. Έπρεπε να σώσει την ανθρωπότητα από την πείνα και έτσι ανάγκασε τον Άδη να επιστρέψει την Περσεφόνη. Αλλά και ο θεός του Κάτω Κόσμου είχε ένα σχέδιο. Πριν την επιστρέψει στη μητέρα της, έδωσε στην Περσεφόνη μερικούς σπόρους ροδιού.
Σύμφωνα με τον μύθο, όποιος τρώει το φαγητό του Κάτω Κόσμου αναγκάζεται να ζει εκεί. Επομένως, παρόλο που η θεά επέστρεψε στον τόπο που της αξίζει, πρέπει να επισκέπτεται τον Άδη κάθε χρόνο για μερικούς μήνες για να επιβιώσει. Αυτοί λέγεται ότι είναι οι χειμερινοί μήνες. Η φύση πεθαίνει τον χειμώνα γιατί η Δήμητρα θρηνεί την απουσία της κόρης της και ξαναγεννιέται την άνοιξη καθώς επιστρέφει στον κόσμο των ζωντανών.
Πηγές: Wikipedia, https://www.ancient-origins.net/myths-legends/mythology-winter-0011697 , H ιστορίας μιας πεταλούδας (2014)