Αν πάμε ακόμη πιο πίσω στις 24 Φεβρουαρίου 1954 οι άνθρωποι στην Κωνσταντινούπολη ξύπνησαν με μια έκπληξη. Κοιτάζοντας στο Βόσπορο είδαν ότι ήταν “σκεπασμένος” με κομμάτια πάγου και μίνι παγόβουνα . Μάλιστα, υπήρξαν σημεία (όπως μεταξύ των περιοχών Rumeli Kavagi-Poyrazkoy–ένα από τα πιο στενά σημεία του Βοσπόρου) όπου οι άνθρωποι “περνούσαν περπατώντας απέναντι”. Τι είχε συμβεί; Ο Δούναβης μετέφερε μεγάλα κομμάτια πάγου στην Μαύρη Θάλασσα. Μέρος αυτών πέρασε τα στενά του Βοσπόρου. Οι ακτές σε Büyükdere, Çengelköy και Kanlıca γέμισαν πάγο. Αυτή η κατάσταση μέσες άκρες συνεχίστηκε έως τον Μάρτιο, Η θερμοκρασία είχε πέσει στους -6 βαθμούς και η θαλάσσια συγκοινωνία είχε σταματήσει.

Ορισμένοι θα έχουν ακούσει και για τον πιο σφοδρό χειμώνα του 1929 στην Πόλη. Και τότε, στις αρχές Μαρτίου υπήρχαν τεράστια κομμάτια πάγου, πάγωσε ο Κεράτιος, και σταμάτησαν οι θαλάσσιες συγκοινωνίες. Ας πάρουμε λοιπόν το “πολικό “τραίνο της ιστορίας και ας πάμε πολύ πίσω στο χρόνο, να δούμε πόσο συχνό ή όχι είναι το φαινόμενο να παγώνει ο Βόσπορος και ο Κεράτιος Κόλπος τους χειμωνιάτικους μήνες .
ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ – ΑΝΑΛΥΣΗ
ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΠΕΡΙΟΔΟΙ ΨΥΞΗΣ
Σύμφωνα με τις ιστορικές καταγραφές, τα τελευταία 2000 χρόνια, έχουν υπάρξει 40 σκληροί χειμώνες στην Κωνσταντινούπολη που συνοδεύτηκαν από πάγωμα του Βοσπόρου και του Κεράτιου Κόλπου, όταν μάζες πάγου μεταφέρθηκαν από τη Μαύρη Θάλασσα. Στη διάρκεια αυτών των δύο χιλιετιών έχουν αναφερθεί 14 “παγετώνες” μόνο στη Μαύρη Θάλασσα. Ο Βόσπορος έχει παγώσει εντελώς 12 φορές και εν μέρει 6 φορές. Ο Κεράτιος Κόλπος έχει παγώσει εντελώς 15 φορές και μερικώς 6 φορές.
Τα ιστορικά στοιχεία για παγωμένα γεγονότα στη Μαύρη Θάλασσα και στο Βόσπορο δείχνουν τέσσερις κύριες ψυχρές περιόδους. Οι τέσσερις περίοδοι είναι λίγο πολύ ταυτόχρονες με τις φάσεις των παγετώνων στο βόρειο ημισφαίριο.
Η πρώτη περίοδος ήταν γύρω στον 1ο αιώνα αν και η θερμοκρασία ήταν κοντά ή ίσως λίγο χαμηλότερη από τις σημερινές τιμές και αναφέρθηκαν τρία διαδοχικά γεγονότα παγώματος στη Μαύρη Θάλασσα μεταξύ 7–17 μ.Χ.
Η δεύτερη ψυχρή περίοδος σημειώθηκε τον 4ο αιώνα, όταν τμήματα της Μαύρης Θάλασσας ήταν παγωμένα και πλωτά παγόβουνα έφτασαν στη θάλασσα του Μαρμαρά το 401 μ.Χ.
Η τρίτη ψυχρή περίοδος επεκτάθηκε από τα μέσα του 8ου έως το 13ο αιώνα, όταν ο Βόσπορος και τμήματα της Μαύρης Θάλασσας ήταν παγωμένα και πλωτά παγόβουνα υπήρχαν στη Θάλασσα του Μαρμαρά τους χειμώνες του 739, 753, 756, 763, 928, 934, 1011, 1221 και 1232.
Η τέταρτη ψυχρή περίοδος ξεκίνησε στις αρχές των μέσων του 17ου αιώνα και διήρκεσε μέχρι τις μέρες μας. Έχει ως χαρακτηριστικό τους έντονους χειμώνες (με πάγωμα του Βοσπόρου, του Κεράτιου Κόλπου και μερών της Μαύρης Θάλασσας το 1621, 1669, 1755, 1779, 1823, 1849, 1862, 1857, 1878, 1893, 1928, 1929 και 1954), ωστόσο, η ένταση των ψυχρών επεισοδίων σταδιακά μειώθηκε κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών.