Ο επιτάφιος του Σείκιλου είναι η παλαιότερη σωζόμενη πλήρης μουσική σύνθεση, συμπεριλαμβανομένης της μουσικής σημειογραφίας, από οπουδήποτε στον κόσμο. Ο επιτάφιος έχει χρονολογηθεί με διάφορους τρόπους και φαίνεται να είναι είτε από τον 1ο είτε τον 2ο αιώνα μ.Χ. Το τραγούδι, η μελωδία του οποίου είναι ηχογραφημένη, μαζί με τους στίχους του στην αρχαία ελληνική μουσική σημειογραφία, βρέθηκε χαραγμένο σε επιτύμβια στήλη στην ελληνιστική πόλη Τράλλεις κοντά στο σημερινό Aydın της Τουρκίας, όχι μακριά από την Έφεσο. Ενώ υπάρχει παλαιότερη μουσική με σημειογραφία (για παράδειγμα τα τραγούδια των Hurrian), όλα είναι αποσπασματικά.
Ο επιτάφιος του Σείκιλου είναι μοναδικός στο ότι είναι μια ολοκληρωμένη, αν και σύντομη, σύνθεση.
Μεταξύ του 750 π.Χ. και του 400 π.Χ., οι Αρχαίοι Έλληνες συνέθεσαν τραγούδια που έπρεπε να συνοδεύονται από λύρα, πνευστά καλάμια και διάφορα όργανα κρουστών. Πάνω από 2.000 χρόνια αργότερα, οι σύγχρονοι μελετητές έχουν βρει τελικά τον τρόπο, πώς να ανακατασκευάσουν και να εκτελέσουν αυτά τα τραγούδια με ακρίβεια 100%. Ακολουθεί το ελληνικό κείμενο που βρέθηκε στην επιτύμβια στήλη (στην μεταγενέστερη πολυτονική γραφή· το πρωτότυπο είναι σε μείζονα), μαζί με μια μεταγραφή των λέξεων που τραγουδιούνται στη μελωδία και μια κάπως ελεύθερη αγγλική μετάφρασή της. Αυτό εξαιρεί τη μουσική σημειογραφία:
Οι δύο τελευταίες λέξεις που σώζονται στην ίδια την επιτύμβια στήλη είναι (με τους χαρακτήρες σε αγκύλες που δηλώνουν μια μερική πιθανή ανακατασκευή του κενού ή μια πιθανή συντομογραφία του ονόματος)
Σείκιλος Εὐτέρ[πῃ]
Seikílos Eutér[pēi]
που σημαίνει «Σείκυλος προς Ευτέρπη»· Ως εκ τούτου, σύμφωνα με αυτήν την ανακατασκευή, η επιτύμβια στήλη και τα επιγράμματα πάνω της αφιερώθηκαν πιθανότατα από τον Σείκυλο στην Ευτέρπη, η οποία πιθανότατα ήταν η σύζυγός του. (Ευτέρπη είναι επίσης το όνομα της Μούσας της μουσικής). Μια άλλη πιθανή μερική ανακατασκευή θα μπορούσε να είναι
Σείκιλος Εὐτέρ[που]
Seikílos Eutér[που]
που σημαίνει «Σείκιλος της Ευτέρπης», δηλ. «Σέικυλος, γιος της Ευτέρπης».
Η επιτύμβια στήλη έχει μια επιγραφή, η οποία γράφει στα ελληνικά:
Εἰκὼν ἤ λίθος εἰμί. τίθησί με Σείκίλος ἔνθα μνήμης ἀθανάτου σῆμα πολυχρόνιον.
εικṑν ḗ λίθος ειμί. τίθης με Σεϊκήλος ένθα μνḗμές αθανάτου σέμα πολυχρώνιον.
Μια ελεύθερη μετάφραση αυτού λέει: “Είμαι μια ταφόπλακα, μια εικόνα. Ο Σείκιλος με τοποθέτησε εδώ ως μακροχρόνιο σημάδι αθάνατης ανάμνησης.”
Ο Επιτάφιος ανακαλύφθηκε το 1883 από τον Sir W. M. Ramsay στις Τράλλεις , μια μικρή πόλη κοντά στο Αιδίνιο (Aydın) της Τουρκίας. Σύμφωνα με μια πηγή η στήλη χάθηκε στη συνέχεια και ανακαλύφθηκε ξανά στη Σμύρνη το 1922, περίπου στο τέλος του ελληνοτουρκικού πολέμου του 1919–1922. Σύμφωνα με άλλη πηγή, η στήλη, αφού ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια της κατασκευής του σιδηροδρόμου δίπλα στο Αϊδίνι, είχε αρχικά παραμείνει στην κατοχή του διευθυντή της οικοδομικής εταιρείας, Edward Purser, όπου ο Ramsay βρήκε και δημοσίευσε σχετικά. 
Περίπου το 1893, καθώς «έσπασε στο κάτω μέρος, η βάση του κόπηκε ευθεία, ώστε να μπορεί να σταθεί και να χρησιμεύσει ως βάθρο για τις γλάστρες της κυρίας Purser ! . Αυτό προκάλεσε την απώλεια μιας γραμμής κειμένου, δηλαδή, και η στήλη θα στεκόταν τώρα όρθια, Το τρόχισμα είχε σβήσει την τελευταία γραμμή της επιγραφής. Η στήλη πέρασε στη συνέχεια στον γαμπρό του Edward Purser, Mr Young, ο οποίος την κράτησε στην Buca της Σμύρνης. Παρέμεινε εκεί μέχρι την ήττα των Ελλήνων, αφού είχε ληφθεί από τον Ολλανδό πρόξενο για ασφαλή φύλαξη κατά τη διάρκεια του πολέμου. ο γαμπρός του Προξένου το έφερε αργότερα μέσω της Κωνσταντινούπολης και της Στοκχόλμης στη Χάγη. Παρέμεινε εκεί μέχρι το 1966, οπότε και αποκτήθηκε από το Τμήμα Αρχαιοτήτων του Εθνικού Μουσείου της Δανίας στην Κοπεγχάγη όπου βρίσκεται η στήλη
Ένας Γερμανός λόγιος ο μOtto Crusius το 1893, λίγο μετά τη δημοσίευση αυτής της επιγραφής, ήταν ο πρώτος που παρατήρησε ότι η μουσική αυτού του τραγουδιού καθώς και αυτή των ύμνων του Μεσομήδη τείνει να ακολουθεί τον τόνο των προφορών των λέξεων. Η δημοσίευση των δύο Δελφικών ύμνων την ίδια χρονιά επιβεβαίωσε αυτή την τάση. Έτσι σε αυτόν τον επιτάφιο, στις περισσότερες λέξεις, η τονισμένη συλλαβή είναι υψηλότερη σε τόνο από τη συλλαβή που ακολουθεί. και οι περιστροφικοί τόνοι στα λυποῦ lupoû, ζῆν zên και ἀπαιτεῖ apaiteî έχουν πτωτικό περίγραμμα εντός της συλλαβής, όπως ακριβώς περιγράφεται από τον ρήτορα του 1ου αιώνα π.Χ. Διονύσιο τον Αλικαρνασσέα. Η μουσική σημειογραφία έχει ορισμένες κουκκίδες από πάνω της, που ονομάζονται στίγμαι (στιγμαί) οι οποίες βρίσκονται επίσης σε ορισμένα άλλα κομμάτια της ελληνικής μουσικής, όπως το απόσπασμα από τον Ορέστη του Ευριπίδη. Το νόημα αυτών είναι ακόμα αβέβαιο. Η έννοια του στίγματος συζητείται εδώ και χρόνια από μελετητές.