Τις τελευταίες εβδομάδες, κάτοικοι του Κορθίου αλλά και ολόκληρης της Άνδρου εκφράζουν έντονη ανησυχία για τα κενά εκπαιδευτικών στα σχολεία της περιοχής. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει· όμως φέτος το πρόβλημα φαίνεται πιο οξύ και πιο επίμονο. Ως άνθρωπος που πριν από 42 χρόνια υπηρέτησα ως αναπληρωτής καθηγητής στο νησί, γνωρίζω από πρώτο χέρι πόσο καθοριστικός είναι ο ρόλος των καθηγητών για τη μικρή μας κοινωνία και πόσο εύθραυστη είναι η ισορροπία όταν λείπουν.Με αυτή τη σκέψη, αλλά και με βαθιά αγάπη για το νησί μας, νιώθω την ανάγκη να απευθυνθώ δημόσια στον Δήμαρχο και στους κατοίκους της Άνδρου. Όχι για να αποδώσω ευθύνες, ούτε για να αναπαράγω παράπονα, αλλά για να προτείνω μια ρεαλιστική και εφαρμόσιμη λύση που μπορεί να στηρίξει όχι μόνο τα σχολεία μας, αλλά συνολικά το ανθρώπινο δυναμικό που υπηρετεί την Άνδρο – καθηγητές, γιατρούς, νοσηλευτές, δημόσιους λειτουργούς. Γι’ αυτό αποστέλλω αυτή την ανοιχτή επιστολή: για να συζητήσουμε ανοιχτά, να βρούμε λύσεις και να κινηθούμε συλλογικά, ώστε κανένα παιδί στο Κόρθι – ούτε σε κανένα χωριό της Άνδρου – να μην στερείται το αυτονόητο: την καθημερινή παρουσία των δασκάλων και καθηγητών του.
Και χωρίς καθηγητές, χωρίς γιατρούς, χωρίς δημόσιους λειτουργούς, κανένα νησί δεν μπορεί να σταθεί όρθιο.
- 1. Δημιουργία πλατφόρμας στέγασης για εκπαιδευτικούς, γιατρούς και δημόσιους υπαλλήλους. Μια τοπική ψηφιακή πλατφόρμα όπου ιδιοκτήτες θα μπορούν να προσφέρουν κατοικίες σε λογικές τιμές για όσους υπηρετούν στο νησί. Ένα είδος “Andros Public Service Housing”, αποκλειστικά για αναπληρωτές καθηγητές, γιατρούς και νοσηλευτές, πυροσβέστες, λιμενικούς, αστυνομικούς, κοινωνικούς λειτουργούς και εποχικούς εργαζόμενους σε κρίσιμες υπηρεσίες
- 2. Συμφωνίες με επιχειρηματίες για χαμηλό κόστος σίτισης . Όπως έγινε σε άλλα νησιά (Νάξος, Ικαρία, Καρπάθος), μπορούμε να συνάψουμε τοπικές συμφωνίες με εστιατόρια, σούπερ μάρκετ, φούρνους, καφέ όπου με ειδική «κάρτα υπηρετούντων στην Άνδρο», θα εξασφαλίζεται έκπτωση σε βασικά είδη ή γεύματα.
- 3. Ετήσια καμπάνια ενημέρωσης – προβολή της πρωτοβουλίας στο κράτος. Η Άνδρος μπορεί να γίνει πιλότος. Αν ξεκινήσει εδώ, μπορεί να αποτελέσει παράδειγμα για όλη την Ελλάδα και να ενταχθεί σε εθνική πολιτική στήριξης της νησιωτικότητας.
Η Άνδρος μας, αν και προικισμένη με την έκπαγλη φύση και φυσιογνωμία της, αν και ιδιαίτερη πατρίδα πολλών επιφανών, αν και χαρισματική λόγω της γεωγραφικής της θέσης, υστερεί σε ανθρώπινο δυναμικό και γι΄αυτό πάσχει.
Ζητούμε όχι μόνο ανθρώπους να την κατοικήσουν αλλά και να την αγαπήσουν!
Κι αυτό σημαίνει έμπρακτο ενδιαφέρον και ανιδιοτελή συμμετοχή όλων μας στα κοινά.
Ως Ανδριώτισσα, δημόσια υπάλληλος και μόνιμη κάτοικος του νησιού μας, που βιώνω την καθημερινότητά του και επιβιώνω μέσα σ΄αυτήν, πιστεύω ότι η Άνδρος εκτός από πολιτισμό έχει ανάγκη από εποικισμό, πράγμα που προϋποθέτει υποδομές και κίνητρα για την διαμονή…Η Άνδρος, όπως και κάθε νησί, αξίζει να αποτελεί το “λιμάνι” μας σε κάθε καιρό, χειμώνα – καλοκαίρι!!
Συγχαρητήρια για το άρθρο σου, αδελφέ μου!!
Αγαπημένη μου αδερφή Κατερίνα, σ’ ευχαριστώ από καρδιάς για τα λόγια σου. Έχεις απόλυτο δίκιο: η Άνδρος μας χρειάζεται ανθρώπους που όχι μόνο θα κατοικήσουν, αλλά και θα τη νιώσουν δική τους. Όμως πρέπει να αναγνωρίσουμε και κάτι ακόμη: οι καιροί έχουν αλλάξει. Οι κοινωνίες έχουν αλλάξει. Δεν υπάρχουν πια οι παλιοί ναυτικοί που ζούσαν μόνιμα στο νησί και κρατούσαν ζωντανές τις κοινότητες. Η βιωσιμότητα της Άνδρου –όπως και κάθε νησιού– εξαρτάται σήμερα από κάτι πολύ πιο σύνθετο: από τη γενική κυβερνητική πολιτική και από το πόσο στηρίζεται ο πρωτογενής τομέας, η αλιεία, η κτηνοτροφία, η μελισσοκομία. Δεν μπορούμε να είμαστε μόνο τα “γκαρσόνια” των τουριστών. Ακόμη όμως κι αν ο τουρισμός παραμείνει βασικός πυλώνας, χρειαζόμαστε υποδομές. Να μη διψάμε το καλοκαίρι. Να έχουμε σωστή διαχείριση απορριμμάτων. Να διασφαλίζουμε νερό, καθαριότητα, πρόσβαση σε όλα τα βασικά, στη καθημερινότητα. Να μπορεί ο επιστήμονας, ο γιατρός, ο καθηγητής, ο δημόσιος υπάλληλος να ζήσει εδώ με αξιοπρέπεια. Η Άνδρος αξίζει πράγματι να είναι “λιμάνι” μας σε κάθε καιρό, όπως λες. Αλλά για να γίνει αυτό, χρειάζεται σχέδιο, υποδομές και πραγματικά κίνητρα. Μόνο έτσι θα ξαναδούμε μια Άνδρο γεμάτη ζωή, δημιουργία και ανθρώπους που αγαπούν τον τόπο.