TOP STORIES Αρθρογραφια Κοινωνία

Η “αναγκαία ψευδαίσθηση” της Πρωτοχρονιάς

Η “ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΨΕΥΔΑΊΣΘΗΣΗ” ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ
Φανταζόμαστε τον χρόνο να μεταβάλλεται κυκλικά. Παρ’ όλα αυτά είναι αμείλικτος και προτιμάει τη σπειροειδή κίνηση. Τι μπορεί να εξυπηρετεί η αίσθηση ότι ο χρόνος δεν εξελίσσεται πάνω σε ευθεία αλλά σε κύκλο; Ας φανταστούμε ότι περπατάμε πάνω σε κυκλική πορεία. Κάθε φορά που ολοκληρώνουμε έναν κύκλο περνάμε αναγκαστικά από εκεί που ξεκινήσαμε. Η κυκλικότητα του χρόνου, επομένως, δίνει την ψευδαίσθηση της επανεκκίνησης. Το τέλος της διαδρομής ταυτίζεται παραδόξως με το σημείο εκκίνησης ή, αλλιώς, ο θάνατος ισοδυναμεί με γέννηση. Κλείνει ένας «κύκλος» και συγχρόνως ανοίγει ένας νέος.
Στο τελετουργικό της αλλαγής του χρόνου σβήνουμε τα φώτα και τα ξανανοίγουμε. Πεθαίνουμε, δηλαδή, και με παντοδύναμο τρόπο – με το κλείσιμο ενός διακόπτη – ξαναγεννιόμαστε, εξασφαλίζουμε μια δεύτερη ευκαιρία. Αναστενάζουμε για τον χρόνο που πέρασε, για το ότι γερνάμε, και όμως γιορτάζουμε ανταλλάζοντας φιλιά και ευχές. Ακούγεται κάπως παράδοξο. Εκτός αν, σε ελεύθερη μετάφραση, το έθιμο της πρωτοχρονιάς είναι μια διάψευση της μοίρας του ανθρώπου, ένας θρίαμβος, μια σκηνοθεσία της «νίκης» μας απέναντι στο θάνατο.
Κατά τη διάρκεια ενός έτους βιώνουμε τραυματικά γεγονότα. Μπορεί να χάσαμε ένα αγαπημένο πρόσωπο, να πήραμε διαζύγιο, να απογοητευτήκαμε από μια ερωτική σχέση, να μας απέλυσαν από τη δουλειά. Καθώς ολοκληρώνεται το έτος, οι φιλοδοξίες μας μπορεί να μην ευοδώθηκαν στον επιθυμητό βαθμό. Κάποιοι στόχοι έμειναν ανεκπλήρωτοι, κάποια προβλήματα συνεχίζουν να μας αγχώνουν, να μας ταλαιπωρούν. Ζητήματα υγείας ενδέχεται να μας συγκλόνισαν. Ο καθρέφτης μάς δείχνει πιο γερασμένους, το σώμα μας ίσως να μην απέκτησε την κομψότητα που ζηλεύουμε.
Η εσωτερική μας εικόνα μάλλον παραμένει αναλλοίωτη. Κουβαλάμε τα ίδια ελαττώματα, οι δύσκολες πλευρές μας εξακολουθούν να φθείρουν εμάς και τους γύρω μας. Οι φόβοι μας είναι εκεί, παρόντες. Οι ανασφάλειες, ο βαθμός της αυτοεκτίμησής μας διαφεντεύει τις επιλογές μας. Συνειδητοποιούμε ότι δεν αλλάξαμε αρκετά από αυτά που επιθυμούσαμε, τουλάχιστον στο βαθμό που προσδοκούσαμε.
Ολοκληρώνεται ένας κύκλος που περικλείει μέσα του απώλειες, πραγματικές ή συμβολικές, ανεκπλήρωτες επιθυμίες, απογοητεύσεις. Η ευτυχία που νιώσαμε ήταν παροδική, είχε την ποιότητα του στιγμιαίου. Μένουν λίγες ώρες μέχρι να αλλάξει ο χρόνος. Ετοιμάζουμε φαγητό, φτιασιδωνόμαστε, φοράμε τα καλά μας. Πώς γίνεται να αντέξουμε ότι είμαστε απόλυτα εκτεθειμένοι στο τυχαίο; Πώς γίνεται να δεχτούμε ότι δεν ελέγχουμε ούτε το περιβάλλον μας ούτε καν τον εαυτό μας; Οι στίχοι που τραγουδάμε στην αλλαγή του χρόνου υποδεικνύουν τη λύση που εφευρίσκει ο ψυχισμός: «Γέρε χρόνε φύγε τώρα, πάει η δική σου η σειρά…». Όπως ο έφηβος που φορτώνει τα κακώς κείμενα της κοινωνίας στην παλιά γενιά και την καθαιρεί, έτσι και εμείς φορτώνουμε τις δυσάρεστες εμπειρίες του περασμένου έτους σε έναν γέρο, τον αποπέμπουμε, τον σκοτώνουμε φαντασιωσικά για να εξαφανιστούν μαζί μ’ αυτόν.
Τραγουδώντας, μετρώντας αντίστροφα λίγα δευτερόλεπτα πριν τις δώδεκα τα μεσάνυχτα, με μαγικό τρόπο, όπως στην παντοδύναμη φαντασία ενός βρέφους, καταφέρνουμε να εσωκλείσουμε σε έναν φθαρμένο κύκλο – στον κύκλο του έτους, να φυλακίσουμε μέσα του όλους τους φόβους, τις απογοητεύσεις, και να να ανοίξουμε έναν καινούργιο, ιδανικό, ελπιδοφόρο, που θα φέρει όλα τα καλά, όλα τα προσδοκώμενα: «…ήρθε ο νέος με τα δώρα, με τραγούδια, με χαρά»

Καλή Χρονιά.

Πηγή κειμένου :Lifo Φωτογραφία Ν. Πανταζης
Visited 302 times, 1 visit(s) today
0Shares

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *